भरतपुरबाट लखेटिएको कुकुर, अमेरिका पुगेको कथा

भरतपुरको चौबिसकोठी।
दिनभरि धुलो–धुवाँ र मान्छेको चहलपहलबीच एउटा कुकुर सडकमा भौंतारिइरहेको थियो। नाम थिएन, ठेगाना थिएन—थियो त केवल भोको पेट र मायाको खोज। त्यो दिन ऊ होटल ग्लोबलतिर मोडियो। होटलमा आएका विदेशी पर्यटकका छेउ पुग्नासाथ चौकीदारले हात उठायो—लखेट्नका लागि। कुकुर डरायो, भाग्यो। तर, त्यही लखेटाइले उसको भाग्यको ढोका खोलिदियो।
त्यसै दिन भरतपुर आएका अमेरिकी नागरिक चन्दा रेने ग्रेगर र उनकी १६ वर्षीया छोरी म्याडिसन त्यो दृश्य देखिरहेका थिए। “कुकुरलाई के भयो?” उनीहरूले सोधे। चौकीदारले लखेटेको सुनेपछि उनीहरूले कुकुर खोज्न पठाए। केही पर भेटियो—डरले काँपिरहेको, तर आँखामा भरोसाको सानो चमक बोकेको।
मायाले चमत्कार गर्छ भनिन्छ। उनीहरूले सुमसुम्याए। कुकुर नजिकिन थाल्यो। खेल्यो। हाँस्यो। त्यो दिनदेखि ऊ बिहान–बेलुका होटल छिर्न थाल्यो। होटल ग्लोबलका प्रबन्ध निर्देशक युवराज न्यौपानेका शब्दमा, “उनीहरूको माया यस्तो गहिरो बन्यो कि अमेरिका लैजाने निर्णय सुन्दा हामी नै दंग पर्‍यौं।”
चन्दा र म्याडिसनको बसाइ दुई हप्ता थियो। फर्किनुअघि उनीहरूले एउटा निर्णय गरे—कुकुरलाई बेवारिसे छोडेर नजाने। प्रक्रिया बुझियो। मासिक खर्च दिएर रेखदेखको जिम्मा सुम्पियो। चिकित्सकको निगरानीमा नियमित स्वास्थ्य परीक्षण भयो, भ्याक्सिन लगाइयो। नेपाल सरकारबाट ‘फिट टु फ्लाइट’को अनुमति आयो। ‘पेट पासपोर्ट’ बन्यो। सुरक्षित बाकस तयार पारियो।
अन्ततः आइतबार, Qatar Airways को उडानमार्फत कुकुरले आकाश छोयो। करिब १० हजार अमेरिकी डलर खर्च—तर मूल्यभन्दा ठूलो थियो माया। चितवनबाट गाडी रिजर्भ गरेर विमानस्थल पुर्‍याइयो। अनि, हजारौं माइल टाढा, ऊ अमेरिकाको कोलोराडो मा उत्रियो।
अमेरिकामा दुई दिन क्वारेन्टाइन। फेरि स्वास्थ्य परीक्षण। अनि खुला आकाशमुनि पहिलो पाइला। त्यही दिन उसको नाम राखियो—‘बलि’।
चितवन मानवसेवा आश्रमका उपाध्यक्ष विनोद ढकाले भनेझैं, “उनीहरू गएदेखि नै निरन्तर सम्पर्कमा रहे—चासो र चिन्ता दुवै। सडकमा बेवारिसे बनेको कुकुरलाई उनीहरूले लगेरै छाडे। जनावरप्रतिको माया देखियो।”
कहिल्यै नाम नपाएको, कहिल्यै घर नपाएको एउटा कुकुर—लखेटाइबाट सुरु भएको यात्रा मायामा बद्लियो।
भरतपुरको सडकबाट अमेरिका पुग्दा, बलिले एउटा कुरा प्रमाणित गर्‍यो—माया भए, सीमाना साना हुन्छन्।